Αυτοκτονικότητα και Χρήση Ουσιών

Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι, κατά τη διάρκεια κυρίως της βασικής εκπαίδευσης, οι στρατιώτες αποτελούν πληθυσμό υψηλής επικινδυνότητας για αυτοκτονική συμπεριφορά. Επίσης, έχει φανεί ότι η αυτοκτονική συμπεριφορά είναι ιδιαίτερα συχνή σε άτομα που κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν ο υπολογισμός της συνοσηρότητας αυτοκτονικής συμπεριφοράς και χρήσης ναρκωτικών ουσιών σε νεοσύλλεκτους στρατιώτες. Επίσης, η ανεύρεση πιθανών συσχετίσεων, καθώς και ο προσδιορισμός της τάσης των συμπεριφορών αυτών να συνεχίζονται από την πολιτική στη στρατιωτική ζωή. Συμμετείχαν εθελοντικά 1098 στρατιώτες. Περί το τέλος της βασικής εκπαίδευσης συμπλήρωσαν ανώνυμα ένα ερωτηματολόγιο που αφορούσε εμπειρίες σχετικές με αυτοκτονικό ιδεασμό ή συμπεριφορά, καθώς και με συμπεριφορές χρήσης ή κατάχρησης τοξικών ή εθιστικών ουσιών. Το 11,7% και 24,0%, αντίστοιχα, ανέφεραν προηγούμενη και παρούσα «αίσθηση ότι η ζωή δεν έχει κανένα νόημα». Οι διαφορές μεταξύ προηγούμενων και παρόντων «ευχών θανάτου» (8,9% vs 9,2%) «αυτοκτονικών σκέψεων» (8,3% vs 7,6%), και «αποπειρών αυτοκτονίας» (2,4% vs 2,9%), δεν ήταν σημαντικές. Η συνοσηρότητα προηγούμενης και παρούσας αυτοκτονικότητας και χρήσης τοξικών ουσιών βρέθηκε να κυμαίνεται, αντίστοιχα, από 16,5-33,3% και από 31,4-44,2%, ανάλογα με το είδος της χρησιμοποιούμενης ουσίας. Τα άτομα με προηγούμενη αυτοκτονική συμπεριφορά ή συμπεριφορά χρήσης ουσιών είχαν σημαντικά περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν παρόμοια συμπεριφορά και στη διάρκεια της θητείας, σε σχέση με αυτά που δεν είχαν στο παρελθόν παρόμοιο ιστορικό. Επίσης, τα άτομα με προηγούμενη ή παρούσα χρήση τοξικών ουσιών είχαν σημαντικά περισσότερες πιθανότητες για προηγούμενη ή παρούσα αυτοκτονικότητα, αντίστοιχα, σε σχέση με τα άτομα που δεν είχαν παρόμοιο ιστορικό χρήσης ουσιών. Συμπερασματικά, βρέθηκε υψηλός επιπολασμός της αυτοκτονικότητας, με ή χωρίς συνοσηρότητα με χρήση τοξικών ουσιών, στους κατά τα φαινόμενα φυσιολογικούς αυτούς νέους. Θεωρείται αναγκαία η έγκαιρη ανίχνευση των υψηλής επικινδυνότητας αυτών των συμπεριφορών, παρακολουθώντας στενότερα τα φαινόμενα αυτά και εφαρμόζοντας πιο αποτελεσματικά προγράμματα πρόληψης.

Του Ορέστη Γιωτάκου

Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε όλο το Άρθρο.