Διαταραχή Προσαρμογής

Με τον όρο διαταραχή προσαρμογής αναφερόμαστε στην ανάπτυξη σημαντικών συναισθηματικών ή συμπεριφορικών συμπτωμάτων ως αντίδραση σε προσδιορισμένο στρεσογόνο παράγοντα, η οποία παρουσιάζεται μέσα σε διάστημα 3 μηνών από το στρες. Οι ασθενείς είναι ανίκανοι να λειτουργήσουν και βρίσκονται σε πολύ μεγαλύτερη απόγνωση από ότι αναμένεται, κρίνοντας από την κατάσταση.  Μια διαταραχή προσαρμογής που δεν υποχωρεί τελείως σε διάστημα 6 μηνών από την λήξη του στρεσογόνου παράγοντα, διαγνώσκεται ως μείζων κατάθλιψη. Μπορεί, ωστόσο, τα συμπτώματα να παραταθούν για περισσότερο από 6 μήνες στην περίπτωση που η στρεσογόνος αιτία είναι χρόνια (π.χ. μια χρόνια ιατρική κατάσταση που προκαλεί αναπηρία) ή πρόκειται για ένα γεγονός με μακροπρόθεσμες συνέπειες (π.χ. διαζύγιο). Αν δε, πρόκειται για πένθος, δεν μπορεί να γίνει διάγνωση για διαταραχή προσαρμογής. Οι υποκατηγορίες της είναι: διαταραχή προσαρμογής με καταθλιπτική διάθεση, με άγχος, μικτή με άγχος και καταθλιπτική διάθεση, με διαταραχή συμπεριφοράς και με μικτή διαταραχή συναισθήματος και συμπεριφοράς.
Οι διαταραχές προσαρμογής συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας και αποπειρών αυτοκτονίας. Η παρουσία διαταραχής της προσαρμογής συχνά επιπλέκει την πορεία της ασθένειας στα άτομα που πάσχουν από μια γενική ιατρική κατάσταση, μειώνοντας, για παράδειγμα τη συμμόρφωση ή αυξάνοντας τη διάρκεια νοσηλείας. Η συνολική παρουσία όλων των διαταραχών προσαρμογής στα εξωτερικά ιατρεία ψυχικής υγείας κυμαίνεται από 5% έως 20%.
Η αντιμετώπιση της διαταραχής προσαρμογής γενικά γίνεται με ψυχοθεραπεία. Εντούτοις, αιτιολογείται η θεραπεία με αντικαταθλιπτικά στις σοβαρές περιπτώσεις ή όπου δημιουργούνται σημαντικές επιπλοκές. Οι δόσεις που χρησιμοποιούνται είναι παρόμοιες με αυτές της μείζονος κατάθλιψης. Η διάρκεια της θεραπείας εξαρτάται από την ταχύτητα ανταπόκρισης του ασθενή και από την υποχώρηση των συμπτωμάτων.