Διαταραχή Πένθους

Το πένθος είναι αντίδραση στην απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Κάποια άτομα που πενθούν, μπορεί να εμφανίσουν χαρακτηριστικά συμπτώματα μείζονος καταθλιπτικού επεισοδίου, όπως η λύπη, η αϋπνία, η έλλειψη όρεξης και το ξέσπασμα σε κλάματα. Η διάρκεια και η έκφραση των συμπτωμάτων μπορεί να ποικίλλει μεταξύ πολιτισμών. Παρόλα αυτά, τα επεισόδια που διαρκούν για περισσότερο από 2 μήνες μετά την απώλεια, ταξινομούνται ως μείζων κατάθλιψη. Συμπτώματα, που δεν είναι χαρακτηριστικά του μη επιπεπλεγμένου πένθους, είναι οι ενοχές (όχι οι χαρακτηριστικές ενοχές του επιζώντα), όσες σκέψεις θανάτου διαφέρουν από τις πιθανές σκέψεις του επιζώντα ότι θα μπορούσε να έχει πεθάνει μαζί με τον εκλιπόντα, οι επίμονες σκέψεις περί προσωπικής αχρηστίας, η σημαντική ψυχοκινητική επιβράδυνση, η παρατεταμένη σημαντική διαταραχή λειτουργικότητας, οι ψευδαισθήσεις (εκτός του να ακούει ο ασθενής τη φωνή ή να βλέπει την εικόνα του εκλιπόντος) καθώς και οι σοβαρές αυτοκτονικές σκέψεις ή η ανάλογη συμπεριφορά.
Σε πολλές περιπτώσεις η αντιμετώπιση που προτιμάται είναι η ψυχοθεραπεία, που έχει σαν στόχο να βοηθήσει τον ασθενή να αναπτύξει εκείνες τις δεξιότητες με τις οποίες θα μπορέσει να διαχειριστεί την απώλεια. Αν, παρόλα αυτά, τα συμπτώματα είναι σοβαρά και δεν υποχωρούν, τα αντικαταθλιπτικά φάρμακα είναι μια θεραπευτική επιλογή. Η φαρμακευτική αγωγή είναι παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιείται στη θεραπεία της χρόνιας κατάθλιψης αν και για πολύ πιο σύντομο χρονικό διάστημα. Η διάρκεια τη θεραπείας εξαρτάται από την ταχύτητα ανταπόκρισης του ασθενή και από την υποχώρηση των συμπτωμάτων. Η αλήθεια είναι πως οι ασθενείς ωφελούνται πολύ περισσότερο από την ψυχοθεραπεία, αν τα συμπτώματα της κατάθλιψης μπορέσουν να απαλυνθούν.