Άγχος: Επισκόπηση

Οι διαταραχές άγχους είναι οι πλέον συχνές ψυχιατρικές νόσοι, πρσβάλλοντας περίπου 26,9 εκατομμύρια Αμερικανούς στη διάρκεια της ζωής τους, Οι αγχώδεις διαταραχές μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντική λειτουργική δυσλειτουργεία και δυσφορία. Το 1990, το κόστος που συνδέθηκε με τις διαταραχές άγχους υπολογίστηκε περίπου 46,6 δυσεκατομμύρια δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί στο 31,5 % τουσυνολικού προϋπολογισμού για τις ψυχικές νόσους. Περισσότερο από το 75% του κόστους αποδόθηκε στην μειωμένη ή την απωλεια της παραγωγικότητας. Οι διαταραχές άγχους περιλαμβάνουν τη διαταραχή πανικού, την κοινωνική ή άλλες ειδικές φοβίες, τη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή, τη ψυχαναγκαστική-καταναγκαστική διαταραχή, και τη μετατραυματική από στρες διαταραχή. Οι περισσότεροι ασθενείς απαντούν στην ανάλογη αγωγή και είναι σε θέση να επανέλθουν στα προηγούμεν επίπεδα λειτουργικότητας. Το άγχος είναι κυρίαρχο κομάτι και άλλων ψυχιατρικών διαταραχών, όπως της διεγερτικής κατάθλιψης, του ντελίριου, της άνοιας, της σχιζοφρένειας, και των σχετιζόμενων με τη ψυχαναγκαστική-καταναγκαστική διαταραχών, όπως το παθολογικό παίξιμο, μία διαταραχή ελέγχου των παρορμήσεων, η σωματο-δυσμορφοφοβική διαταραχή, μία σωματόμορφη διαταραχή, και ο αυτισμός, μία αναπτυξιακή διαταραχή με σημαντική νευρολογική συμμετοχή. Ιατρικκές καταστάσεις, όπως ανωμαλίες του θυροειδούς, πρόπτωση μιτροειδούς, καρδιακές αρρυθμίες, υπογλυκαιμία, ίλιγγος, και χρήση ή απόσυρση από ουσίες, οδηγούν συχνά σε άγχος (Πίνακας 1) και για το λόγο αυτο θα πρέπει να περιλαμβάνονται στη διαφορική διάγνωση. Επίσης, πολλά κοινά φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα άγχους (Πίνακας 2). Όμως, η ταυτοποίηση των συμπτωμάτων άγχους θα πρέπει να οδηγήσει στη διάγνωση του ειδικού συνδρόμου άγχους, και συνεπώς, στην κατάλληλη και ειδική θεραπεία. Συμπτώματα έντονου άγχους περιλαμβάνουν υποκειμενικά συναισθήματα τάσης και εκνευρισμού, υπερβολικής λύπης, ευερεθιστότητας, νευρικότητας, δυσκολίας στη συγκέντρωση, διαταραχές ύπνου, και σωματικά συμπτώματα, όπως αίσθημα παλμών, κατέρρειψη, τρόμος, ζάλη, κόπωση, δύσπνοια, πόνος στο στήθος, και αυτόνομα σημεία εφίδρωσης. Μπορεί να είναι παρόντα συμπτώματα αυξημένου επιπέδου συνείδησης, όπως αυξημένο αντανακλαστικό τρομάγματος και υπερεπαγρύπνηση. Τα συμπτώματα μπορεί επίσης να περιλαμβάνουν γνωσιακή δυσλειτουργεία, όπως έλλειψη προσοχής και πρόβλημα συγκέντρωσης. Οι ειδικοί όροι άγχους ορίζονται στον Πίνακα 3. Επίσης, τα άτομα που βιώνουν άγχος τείνουν να αποφεύγουν καταστάσεις ή ερεθίσματα που σχετίζονται με το άγχος. Για παράδειγμα, άτομα που πάσχουν από μετατραυματική από στρες διαταραχή αποφεύγουν καταστάσεις που ανακινούν την αναβίωση του τραύματος, ενώ αυτοί που πάσχουν από κρίσεις πανικού αποφεύγουν να απομακρυνθούν από το σπίτι τους ή αποφεύγουν καταστάσεις από τις οποίες δεν θα μπορούσαν να αποδράσουν ή η παροχή βοήθειας θα ήταν αδύνατη εάν ένιωθαν κρίση πανικού. Όταν διαγιγνώσκουμε άγχος, αφού αποκλείσουμε τις ιατρικές καταστάσεις και την επίδραση των ουσιών που θα μπορούσαν να προκαλέσουν το σύμπτωμα, ο κλινικός θα πρέπει να προσδιορίσει εάν ο ασθενής έχει : Κρίσεις πανικού με ή χωρίς αγοραφοβία (διαταραχή πανικού) Φόβο ότι θα τρωθεί στη διάρκεια κοινωνικών καταστάσεων ή καταστάσεων που προϋποθέτουν έκθεση (κοινωνική φοβία) Φόβο από κάποια αντικείμενο ή κατάσταση (ειδική φοβία) Ψυχαναγκασμούς ή καταναγκασμούς (ψυχαναγκαστική-καταναγκαστική διαταραχή και οι σχετιζόμενες διαταραχές) Έντονη λύπη και άγχος για τις καθημερινές καταστάσεις της ζωής (γενικευμένη αγχώδης διαταραχή) Άγχος σαν αντίδραση σε ένα σοβαρό τραυματικό γεγονός (μετατραυματική από στρες διαταραχή). Η θεραπεία των διαφορετικών αυτών διαταραχών συνήθως περιλαμβάνει φαρμακοθεραπεία ή ψυχοθεραπεία, όπως γνωσιακή-συμπεριφορική, insight-προσανατολισμένη, και υποστηρικτική ψυχοθεραπεία, εάν τα συμπτώματα είναι σοβαρά και προκαλούν δυσλειτουργεία. Τα φάρμακα περιλαμβάνουν αγχολυτικά, όπως βενζοδιαζεπίνες ή βουσπιρόνη (Bespar), και αντικαταθλιπτικά, όπως εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης (SSRIs), τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά (TCAs), αναστολείς μονοαμινοξειδάσης (MAOIs) (Kεφάλαιο 2), και β-αναστολείς, όπως προπρανολόλη (Inderal). Αρκετές αγχώδεις διαταραχές περιγράφονται λεπτομερώς στα επόμενα κεφάλαια, περιλαμβανομένης της διάγνωσης και της θεραπείας.