Ανθιστάμενο Άγχος

Οι περισσότεροι ασθενείς με διαταραχή άγχους μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά με ειδικές φαρμακευτικές και ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις. Μερικοί ασθενείς όμως παραμένουν ανθεκτικοί στις συνήθεις θεραπείες. Οι ασθενείς αυτοί είναι χρήσιμο να επανεκτιμηθούν συστηματικά. Συνηθισμένες αιτίες της ανθεκτικότητας των ασθενών στη θεραπεία έναντι του άγχους είναι η ανεπαρκής δόση και η ανεπαρκής διάρκεια της φαρμακευτικής θεραπείας. Επίσης, η διάγνωση ίσως χρειαστεί να αναθεωρηθεί και νέες διαγνώσεις ίσως θα πρέπει να τεθούν υπό σκέψη. Θα πρέπει επίσης να εκτιμηθεί προσεκτικά η ύπαρξη παράλληλα και άλλων διαγνώσεων. Η συνύπαρξη ψυχιατρικών, ιατρικών, και νευρολογικών καταστάσεων πιθανόν να περιπλέκουν τη θεραπεία του άγχους ή να απαιτούν επιπρόσθετες ειδικές θεραπείες. Η κατάθλιψη και ειδικότερα η χρήση ουσιών περιπλέκουν τις αγχώδεις διαταραχές. Οι διαταραχές προσωπικότητας επίσης αυξάνουν την αντίσταση στη θεραπεία και θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στη διάρκεια της ψυχοθεραπείας. Διάφορα φάρμακα και καταστάσεις μπορούν επίσης να παράγουν συμπτώματα άγχους. Ο γιατρός θα πρέπει να εξετάζει τον ασθενή για υπερθυρεοειδισμό, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και να έχει υπόψη τις συνέπειες της κατάχρησης ουσιών, αλκοόλ και φαρμάκων που δεν συνταγογραφούνται.
Συνδυασμός αγωγών μπορεί να είναι απαραίτητος σε ασθενείς με συνύπαρξη ψυχιατρικών διαταραχών. Οι κλινικοί θα πρέπει να έχουν υπόψη ότι όταν συνδυάζουν αντικαταθλιπτικές θεραπείες, τα επίπεδα τρικυκλικών αντικαταθλιπτικών αυξάνονται σε συνδυασμό με τους SSRI, καθιστώντας έτσι την τιτλοποίηση αυτών απαραίτητη, ώστε να αποφευχθεί η τοξικότητα. Σε ανθεκτικούς στη θεραπεία ασθενείς που πάσχουν από ψυχαναγκαστική-καταναγκαστική διαταραχή θα πρέπει να γίνουν επιπρόσθετες θεραπείες με νευροληπτικά όπως ρισπεριδόνη (Risperdal) ή ενδοφλέβια χλωμιπραμίνη.